Metody Specjalistyczne w Logopedii

Metoda wspomagająca terapię logopedyczną, która wykorzystuje bezpieczne prądy o niskim natężeniu do pobudzania nerwów (TENS) i mięśni (EMS). Służy głównie do regulacji napięcia mięśniowego, jednak zabieg poprawia także ukrwienie tkanek oraz wpływa pozytywnie na świadomość czuciową (propriocepcję) danego obszaru ciała.

Elektrostymulacja jest stosowana i przynosi widoczne efekty w zaburzeniach połykania (dysfagii), zaburzeniach czucia, nieprawidłowościach w napięciu mięśniowym, rozszczepie podniebienia, porażeniach nerwów (np. twarzowego lub trójdzielnego), zaburzeniach motoryki narządu mowy. Bywa także wykorzystywana w terapii wad wymowy (np. rotacyzmu), nadmiernego ślinienia oraz funkcji prymarnych (np. pozycja spoczynkowa warg, żuchwy i języka). Jest niezwykle pomocna w przypadku terapii osób z ograniczoną możliwością współpracy, u pacjentów genetycznych oraz ze sprzężoną niepełnosprawnością. Jest skutecznym i bezpiecznym narzędziem, dlatego jest stosowana nawet w terapii niemowląt.

Metoda uzupełniająca i wspierająca terapię logopedyczną, która opiera się na wykorzystaniu specjalnych taśm do oklejania obszaru ustno-twarzowego w celu normalizacji napięcia mięśniowego, usprawnienia funkcji jamy ustnej (pozycje spoczynkowe, połykanie, oddychanie, żucie) lub poprawy czucia.

Opiera się na usprawnianiu procesu jedzenia/picia i w zależności od podłoża problemów z przyjmowaniem pokarmów jej przebieg może być bardzo zróżnicowany. W trakcie procesu wykorzystywane są zarówno metody sensoryczne, motoryczne, jak i psychologiczne. Dedykowana jest dzieciom z trudnościami w ssaniu, żuciu, połykaniu, a także przy problemach w rozszerzaniu diety i wybiórczości pokarmowej.

Terapia ORM ma na celu przede wszystkim wyrównanie deficytów w rozwoju mowy, tak aby dziecko osiągnęło etap rozwoju mowy biernej i czynnej adekwatny do swojego wieku. W zaburzeniach rozwoju mowy i języka dążymy natomiast do tego, aby maksymalnie wykorzystać potencjał dziecka i osiągnąć poziom właściwy dla jego możliwości psychofizycznych.

Zaburzenia w rozwoju mowy dotyczą dzieci z autyzmem, zespołami genetycznymi, niepełnosprawnością intelektualną, mózgowym porażeniem dziecięcym oraz afazją dziecięcą, SLI i CAPD. W obu modelach stawia się przede wszystkim na komunikację jako kluczowy aspekt procesu mówienia. W terapii rozwija się rozumienie mowy oraz proces tworzenia wypowiedzi słownych, słuch fonemowy, czucie ułożenia narządów mownych oraz motorykę oralną, a także szereg umiejętności ogólnorozwojowych stanowiących bazę dla prawidłowego rozwoju mowy, np. percepcję wzrokową i słuchową, funkcje lewopółkulowe, gesty i wiele innych.

Obejmuje naukę prawidłowej realizacji niewypowiadanych lub nieprawidłowo artykułowanych głosek i składa się z kilku etapów: przygotowanie narządów mowy do uzyskania właściwego wzorca artykulacji, wywołanie głoski, utrwalenie głoski w różnych pozycjach w słowach oraz dłuższych wypowiedziach, automatyzacja głoski w mowie spontanicznej.

Terapia zakłada rozluźnianie powięziowo-mięśniowe i pracę manualną w celu poprawienia elastyczności tkanek oraz usprawnianie motoryczne w celu zwiększenia zakresu ruchomości przy jej ograniczeniach, a także opiekę przed i po zabiegu (podcięcie, wycięcie, plastyka) przy wskazaniach do jego wykonania.